HIRUDOTERAPIA

HIRUDOTERAPIA
- terapia pijawkami lekarskimi

(Podstawowym źródłem informacji na temat hirudoterapii zawartych na tej stronie jest książka lek. med. Macieja Paruzela pt. "Zarys hirudoterapii praktycznej")

Pijawki pobudzały ludzką wyobraźnię od wieków. Ich bliski kontakt z ludźmi wywoływał różne symbiotyczne relacje, dzięki którym pijawka znalazła swoje miejsce w historii medycyny i kulturze człowieka. Historia hirudoterapii przeplata się z technikami krwioupustów od kilku tysięcy lat. Nazwy hirudo, jako określenia pijawki używali już starożytni Rzymianie. Współczesną nazwę pijawki lekarskiej Hirudo medicinalis, wprowadził w roku 1758 Linneusz, szwedzki botanik, lekarz i zoolog, który stworzył fundamenty nowoczesnej systematyki biologicznej i nomenklatury fauny i flory. Biolog Jean-Baptiste Lamarck pogrupował pijawki w rodzinę Hirudinea. Są to wysoko wyspecjalizowane siodełkowce. Ciało jest podłużne, walcowate, bez przydatków i szczecin. Na obu krańcach znajdują się przyssawki. U pijawek występuje stała liczba segmentów ciała, lecz segmenty nie pokrywają się z liczbą pierścieni zewnętrznych. Pijawki posiadają siodełko, są hermafrodytami o krzyżowym zapłodnieniu. Mają dobrze umięśnione szczęki zaopatrzone w chitynowe zęby. Przeważająca większość gatunków zamieszkuje środowisko wodne.

Oprócz pijawki Hirudo medicinalis w hirudoterapii mają zastosowanie: Hirudo verbana sklasyfikowana w 1820 r. oraz Hirudo orientalis - 2005 r. Obecnie hirudoterapia jest uznaną w świecie dziedziną medycyny. (Miedzynarodowa Klasyfikacja Procedur Medycznych - 99.991 - Terapia pijawkowa).